Ιούνης 2011: Η εκτροπή των εκδοχών – Κινητοποιήσεις των πλατειών και κατάσταση έκτακτης ανάγκης
Η παρακάτω μπροσούρα -για τα γεγονότα του Ιουνίου του 2011- συντάχθηκε πρωτοβουλιακά από μέλος της ΣΚΥΑ
Ιούνης 2011: Η εκτροπή των εκδοχών - Hobo
Από την ενότητα «Το κράτος έκτακτης ανάγκης και η αστυνομική διαχείριση των κινητοποιήσεων»
«Το ξαναείπαμε και πριν με άλλα λόγια: δεν θα πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις. Εδώ κι ένα χρόνο, διαμορφώνεται στην ελληνική κοινωνία ένα πολιτικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Φυσικά τέτοιου τύπου διατυπώσεις παραπέμπουν συνήθως σε τανκς στους δρόμους, και σε πραξικοπήματα, οπότε μπορεί να μοιάζει με υπερβολή μια τέτοιου τύπου πρόσληψη της σημερινής κοινωνικό-ιστορικής συγκυρίας. Είναι προφανές ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ’ αυτό το στάδιο, αν και η παραδοχή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης ότι σε περίπτωση χρεοκοπίας θα επέμβουν τα τανκς για να επιβάλλουν την δημόσια τάξη, ή οι απειλές που εκτοξεύει ανοιχτά το θωρηκτό της κρατικής πληροφόρησης, ότι αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι θα υπάρξει συνταγματική εκτροπή, προετοιμάζουν ήδη το κλίμα και για τέτοιου τύπου εξελίξεις.
Ωστόσο εμείς δεν μιλάμε για στρατιωτική χούντα, ούτε για φασισμό: Στρατιωτική χούντα και φασισμός αναφέρονται σε ιστορικά καθορισμένες κρατικές μορφές, που αφορούν είτε μια πρωτοβουλία τμημάτων του στρατού, είτε ολόκληρα πολιτικά κινήματα αντίστοιχα, που επιστρατεύτηκαν από το κεφάλαιο ως συγκεκριμένες πρωτοβουλίες διεξόδου από την κρίση ορισμένων καπιταλιστικών σχηματισμών στο παρελθόν, όπως της βασιλευόμενης ελληνικής δημοκρατίας του 1967 από την χούντα των συνταγματαρχών, ή της ιταλίας στις αρχές του μεσοπολέμου, από το φασιστικό κόμμα/ κίνημα του Μουσολίνι, αντίστοιχα
Εμείς μιλάμε σήμερα για κάτι διαφορετικό, για κάτι πρωιμότερο από αυτό που ευαγγελίζονται ο Πάγκαλος και ο Ψυχάρης. Μιλάμε για κάτι που ήδη συμβαίνει. Μιλάμε δηλαδή για την αναστολή πολλών άρθρων του Συντάγματος ώστε να εφαρμόζονται μέτρα όπως π.χ. η μείωση των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων, ή η αναδρομική πληρωμή φόρων• μιλάμε για νόμους που περνάνε με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς συζήτηση, κάνοντας αρκετούς βουλευτές ακόμα και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας να διαμαρτύρονται• μιλάμε για ολόκληρα νομοσχέδια που στόχο έχουν να ξεπεράσουν «συνταγματικά εμπόδια» για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας δηλαδή για την ταχεία και απρόσκοπτη επέκταση και ανάπτυξη των συμφερόντων του κεφαλαίου (νόμος fast track για τις επενδύσεις του Παμπούκη)• μιλάμε για προϋπολογισμούς που βαφτίζονται «απλά νομοσχέδια» προκειμένου να διευκολυνθεί η διαδικασία ψήφισης τους (Όπως για παράδειγμα το μεσοπρόθεσμο. Γνωρίζει άραγε πολύς κόσμος ότι ακόμα και 75 βουλευτές να ήταν παρόντες [το ¼ του σώματος κατά το άρθρο 67 του Συντάγματος] κατά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, πρόγραμμα που ουσιαστικά είναι ένας συνοπτικός κρατικός προϋπολογισμός τριετίας, αρκούσε απλή πλειοψηφία αυτών των παρόντων για να περάσει, ενώ για την ψήφιση του προϋπολογισμού απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία;)• μιλάμε δηλαδή για ένα σύνολο θεσμικών παρεμβάσεων, οι οποίες επιτρέποντας μια οριακή διαχείριση/ ερμηνεία στο τυπικό Σύνταγμα των (κοινωνικών) σχέσεων (στο Σύνταγμα της Ελλάδας δηλαδή) , επιχειρούν στην ουσία να επανακαθορίσουν το υλικό Σύνταγμα των (κοινωνικών) σχέσεων. Οριακή ερμηνεία μπορεί να σημαίνει (προς το παρών) «αλλαγή ορισμών», μπορεί να σημαίνει όμως (στο εγγύς μέλλον) και «νόμος για την κατάσταση πολιορκίας» δηλαδή αναστολή της ισχύος συγκεκριμένων άρθρων του Συντάγματος εξαιτίας κινδύνων ή άμεσης απειλής της εθνικής ασφάλειας (κι εδώ δεν είναι τυχαία αυτά που είπε στο διάγγελμα του για το πρώτο μνημόνιο ο Παπανδρέου, αναφορικά με το ότι «η χώρα μας βρίσκεται σε καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας»). Μιλάμε δηλαδή για την επιβολή μιας οιονεί κατάστασης έκτακτης ανάγκης».
Η μπροσούρα “Ιούνης 2011: η εκτροπή των εκδοχών”, γράφτηκε μέσα στον Αύγουστο του 2011, και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κινούμενοι Τόποι στα μέσα του Σεπτέμβρη, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Κυκλοφορεί σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία.
Οριζοντιότητα – Φωνές Λαικής Εξουσίας στην Αργεντινή
Οριζοντιότητα Φωνές Λαϊκής Εξουσίας στην Αργεντινή
Από τον Πρόλογο
«19 Δεκεμβρίου 2001. Αργεντινή. Χιλιάδες ανθρώπων έχουν κατακλύσει την πλατεία Plaza de Mayo που βρίσκεται στην καρδιά της πρωτεύουσας, όχι πολύ μακριά από το Προεδρικό Μέγαρο, γύρω από το οποίο είναι παρατεταγμένες ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Οι δρόμοι της πόλης αντηχούν συνθήματα οργής και αγανάκτησης, ενάντια στην εξαθλίωση που είχαν επιφέρει από την αρχή της εφαρμογής τους τα προγράμματα του ΔΝΤ οδηγώντας στο βάθεμα της κρίσης και την χρεοκοπία: Ya basta! (Φτάνει πια!), Vaya con todos! (Να φύγουν όλοι!), Trabajo y dignidad! (Δουλειά και αξιοπρέπεια!). Ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος, δίπλα στους piqueteros, τους ανώνυμους άνεργους αγωνιστές που έγιναν παγκοσμίως γνωστοί μέσα από τα μπλοκαρίσματα και τις οδομαχίες στις γέφυρες των οδικών αξόνων της χώρας, βαδίζουν, χτυπώντας ρυθμικά τις άδειες κατσαρόλες τους, νοικοκυρές, υποτιμημένοι εργάτες, δημόσιοι υπάλληλοι, κατεστραμμένοι επαγγελματίες, άνθρωποι κάθε κοινωνικής κατηγορίας και ηλικίας, νέοι μεσήλικες και ηλικιωμένοι.
Αυτή η βραδιά (και η επόμενη), μπορεί να έμεινε στην ιστορία ως η κορύφωση της εξέγερσης, αλλά αποτέλεσε παράλληλα σ’ ένα άλλο επίπεδο, στο επίπεδο του κινήματος, το έναυσμα για ένα σύνολο ανταγωνιστικών πρακτικών που στόχο είχαν να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Τόσο στα άμεσα υλικά προβλήματα που αφορούν βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όπως η τροφή και η στέγη, όσο και σε προβλήματα που αφορούν προβλήματα επικοινωνίας και αναζήτησης ενός καινούργιου νοήματος στις κοινωνικές σχέσεις και στη ίδια την καθημερινή ζωή.
Εμπειρίες από αυτή την εξέγερση και από αυτές τις πρακτικές αποτυπώνονται στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας με την μορφή συνεντεύξεων από τα ίδια τα υποκείμενα που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και στις διαδικασίες που γέννησε η εξέγερση.
Έχουμε επίγνωση ότι αυτό το βιβλίο δε συνιστά ούτε την ιστορία του κινήματος, ούτε μια θεωρητική ανάλυση γι’ αυτό, αλλά αποτελεί τον λόγο των ανθρώπων που συμμετείχαν και συμμετέχουν στο κίνημα και σ’ αυτές τις διαδικασίες: στις συνελεύσεις γειτονιάς, στις καταλήψεις εργασιακών χώρων, στα κοινωνικά κέντρα, στις κοοπερατίβες. Θεωρούμε ότι αυτές οι εμπειρίες είναι πολύτιμες, όχι επειδή μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιες σ’ έναν άλλο τόπο και σ’ έναν άλλο χρόνο, αλλά επειδή μπορούν να εμπλουτίσουν τους αγώνες που δίνουμε εμείς σήμερα και εδώ.Αποφασίσαμε να μεταφράσουμε αυτό το βιβλίο επειδή πιστεύουμε ότι είναι χρήσιμο για το εγχώριο κίνημα, ως ένα παράδειγμα μιας πρωτογενούς εμπειρίας συγκρότησης κινήματος. Διαβάζοντάς το δηλαδή, συναντήσαμε στις αφηγήσεις των αγωνιστών και των αγωνιστριών τα προβλήματα που συναντάμε στις εγχώριες κινηματικές διαδικασίες. Συναντήσαμε όμως, παράλληλα, και τις λύσεις που προσπάθησαν και προσπαθούν να δώσουν οι εκμεταλλευόμενοι σ’ αυτά τα προβλήματα. Τέτοια προβλήματα μπορούν να ξεκινούν από το πως συγκροτείται μια συνέλευση γειτονιάς και πόση ώρα πρέπει να κρατάει μια συνέλευση, όταν την άλλη μέρα έχουμε να πάμε στην δουλειά, μέχρι το πώς και με ποιο τρόπο μπορούν να συντονιστούν οι συνελεύσεις γειτονιών και ποια είναι τα όρια των οριζόντιων δομών και της έλλειψης γενικότερης πολιτικής στρατηγικής του κινήματος. Από το πώς μπορούν να καλυφθούν άμεσες ανάγκες των ανέργων όπως η διατροφή και η στέγη, μέχρι το πώς θα οργανωθούν οι κινήσεις των ανέργων για να διεκδικήσουν επιτυχώς επιδόματα ανεργίας (που μέχρι τότε δεν υπήρχαν στην Αργεντινή). Από το πώς οργανώνεται μια κατάληψη ενός εργασιακού χώρου, μέχρι πώς την διαχειρίζονται οι εργαζόμενοι που δουλεύουν σ’ αυτόν, με τρόπο που, και θα διαφέρει από την καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας και θα ικανοποιεί τις ανάγκες των καταληψιών και της τοπικής κοινότητας.»
Θα το βρείτε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία, και σε κινηματικούς χώρους. Το βιβλίο εκδόθηκε από κοινού με την πρωτοβουλία κατοίκων Καισαριανής, με την αυτόνομη συνέλευση Ζωγράφου, με την ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ. Παρασκευής, με την ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Αγ. Δημητρίου και με τη συνέλευση κατοίκων Βύρωνα-Παγκρατίου-Καισαριανής.
Εμπειρίες και κριτική αποτίμηση μέσα από τις κοινότητες αγώνα του Δεκέμβρη
Remeber December, Fight Now!
Υπάρχουν στιγμές μέσα στην κίνηση του κοινωνικού ανταγωνισμού που μπορούν να χαρακτηριστούν ιστορικές με όλη τη σημασία της λέξης. Μια τέτοια ιστορική στιγμή ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη. Το πρόβλημα, βέβαια, με αυτές τις ιστορικές στιγμές είναι ότι μπορεί να «γίνουν ιστορία», δηλαδή παγωμένες στιγμές, αποκομμένες από την υπόλοιπη ιστορική κίνηση.
Ιστορία, ιστορική κίνηση… αν δούμε πίσω από το βαρύγδουπο χαρακτήρα τέτοιων εκφράσεων, θα δούμε ότι τελικά η ιστορία δεν είναι παρά η κίνηση των εκμεταλλευόμενων μέσα και ενάντια στις σχέσεις εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, εν τέλει το αποτέλεσμα της δραστηριότητας πραγματικών υποκειμένων που αγωνίζονται, γνωρίζουν νίκες και ήττες, αδρανούν, οπισθοχωρούν, για να πάρουν άλλοι τη θέση τους στο πεδίο του αγώνα με νέα όπλα κ.ο.κ.
Συστατικό στοιχείο αυτής της κίνησης θα πρέπει να είναι ο συλλογικός αναστοχασμός, η κριτική επεξεργασία και η αντιπαράθεση απόψεων και ερμηνειών, ώστε τέτοιες ιστορικές στιγμές, όπως ο Δεκέμβρης, να έχουν ανταγωνιστική αξία χρήσης και στο μέλλον να μη μετατραπούν σε ιστορικά απολιθώματα, σε ψηφίδες στο «πάνθεον της εξέγερσης», που «παντού και πάντα» περιμένει να έρθει στο προσκήνιο της ιστορίας
Eμπειρίες και κριτική αποτίμηση μέσα από τις κοινότητες αγώνα του Δεκέμβρη
