Έχουν περάσει 7 μήνες από τη τελευταία μαζική αντίδραση στο δρόμο, που τα κάναμε κολυμπηθρόξυλο, χωρίς όμως να καταφέρουμε να σταματήσουμε την επέλαση των αφεντικών. Από τότε είδαμε σημεία και τέρατα. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι έχουμε ξεχάσει τη δύναμη του δρόμου. Η ψυχολογική ήττα που έχουμε ενσωματώσει μας οδηγεί στο να κατεβαίνουμε στον δρόμο με ιδεολογικές εκτιμήσεις γύρω από τη δύναμη (και την αδυναμία) μας, αρκετά υποτιμητικές σε σχέση με την πραγματικότητα.

Για παράδειγμα ο συνδυασμός απόχη από το δρόμο + κοινωνικός εκφασισμός + φούσκωμα από τα μιντια του κοινωνικού φασισμού δημιούργησε σε πολλούς την εικόνα ότι κινδυνεύουμε από ένα διάχυτο πλήθος «αγανακτισμένων» με ελληνικές σημαίες που αποτελούν σίγουρα ψηφοφόρους της χρυσής αυγής. Τους είδατε πουθενά χτες; Το «φασίστες δε σας περιμένουμε σας ψάχνουμε» παίρνει σάρκα και οστά στην πιο βλακώδη εκδοχή του.

Στο ίδιο μήκος κύματος κι οι εκτιμήσεις ότι θα είχε λίγο κόσμο η πορεία. Αν το δούμε ψύχραιμα, δεν είμασταν και πολλοί σε σχέση με αυτά που περνάμε. Αλλά για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν μας λες και λίγους. Όμως δεν παίζει ψυχραιμία. Σαν οι επιλογές να είναι δυο: Ή να εξεγερθεί το «99%» που πλήττεται ή η αδράνεια, η γκρίνια, η μετανάστευση κτλ. Το να οργανωθούν 100.000 οργισμένοι απεργοί στο δρόμο δε θεωρείται μάλλον ρεαλιστικό. Έτσι στα πρώτα δακρυγόνα έχουμε το γνωστό εδώ και 2 χρόνια joking στη κατηφόρα της Πανεπιστημίου. 100.000 σώματα παραδίδονται σχεδόν αμαχητί απέναντι σε 5.000 μισθοφόρους. Οι ίδιοι μαύροι και κόκκινοι μιλιτάντες που μιλάνε για απεργία διαρκείας, ταξικό πόλεμο, Μελιγαλάδες, επανάσταση κι άλλα μεγαλεπήβολα δε μπορούν να διεκδικήσουν την παρουσία τους σε μια διαδήλωση για πάνω από 20 λεπτά και οδηγούν την κούρσα προς τα Εξάρχεια, παραδίνοντας τους κεντρικούς δρόμους στη σκούπα των μπάτσων. Εκ πρώτης όψεως αυτό είναι το πιο τρομαχτικό.

Από την άλλη δεν υπάρχουν και πολλά που δεν έχουν δοκιμαστεί σε αυτούς τους δρόμους τα τελευταία χρόνια Να τα θυμηθούμε; Εισβολή στο Κοινοβούλιο, περικύκλωση του, σπάσιμο της Σταδίου, της Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας, πυρπόληση τραπεζών κι άλλων ευαγών ιδρυμάτων, κατάληψη της πλατείας Συνταγματος, υπεράσπιση της κατάληψης, ειρηνική διαδήλωση μισό εκατομμυρίου κόσμου και άγριες συγκρούσεις και λεηλασίες από εκατοντάδες χιλιάδες. Τι άλλο να κάνεις; Από το να ξανακάνεις τα ίδια και τα ίδια μήπως να μην κάνεις τίποτα; Ναι αλλά αν επεκτείνουμε αυτή τη λογική γιατί να κατεβαίνουμε και στα πυροτεχνήματα της ΓΣΕΕ; Γιατί να μη γίνουμε γκρινιάρηδες απεργοσπάστες που περιμένουν την απεργία διαρκείας για να ξεκουνηθούν; Ναι –το χουμε ξαναπεί– παίζουμε σε στημένο ματς, εκτός έδρας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνουμε στα αποδυτήρια από το πρώτο γκολ;

Ένα πράγμα δεν έχει δοκιμαστεί μόνο: Η επέκταση των συγκρούσεων στις γειτονιές, στο δικό μας γήπεδο. Ο εχθρός φαίνεται να το κταλαβαίνει καλύτερα αυτό και να χτυπά προληπτικά εκεί. Η κινηματικη συσπείρωση που έπαιξε και παίζει γύρω από αυτό το μέτωπο, μάλλον είναι το σημαντικότερο διακύβευμα στις μάχες που έρχονται.

Και ας τελειώνουμε με το φάντασμα της γενικής απεργίας. Όσοι εργαζόμενοι μπορούν να απεργήσουν απεργούν ή υπόλοιποι είναι είτε ένα όχι μικρό ποσοστό απεργοσπαστών, είτε μισθωτοί που επιλέγουν να μην αυτοκτονήσουν οικονομικά στη συγκυρία που βρισκόμαστε. Γι’ αυτό και χτες κατέβηκαν κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι και άνεργοι. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτή είναι η σύνθεση του αγωνιστικού υποκειμένου, ένα κράμα παλιάς και νέας σύνθεσης της εργατικής τάξης που πλήττεται από διαφορετικές κατευθύνσεις από την αναδιάρθρωση και ενοποιείται στη συνθήκη της επισφάλειας/φτωχειας. Το να φαντασιωνόμαστε ότι μπορούμε να μπλοκάρουμε την αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το να σταματήσουν με ένα μαγικό τρόπο να δουλεύουν και οι λίγοι που δουλεύουν, τζάμπα είναι αλλά απέχει χιλιόμετρα από την υλική πραγματικότητα. Αντίθετα, το να καταλάβουμε όλοι οι παραπάνω δρόμους, κτίρια και εργασιακούς χώρους και να εξαπλώσουμε την ταραχή πέρα από τα προκαθορισμένα, είναι μια ρεαλιστική αρχή.

Φτάνουμε άλλωστε στο σημείο που η κατοχή μιας μάσκας φαρμακείου χρεώνεται ως κακούργημα. Δεν έχουμε και πολλά να χάσουμε. Μόνο τη ρουτίνα της ηττοπάθειας.

Πολυεργαλείο

Αναδημοσίευση από εδώ

 

Σχετικές δημοσιεύσεις