Εκδήλωση-Συζήτηση: Ανθρωπισμός, Κράτος Πρόνοιας και Μεταναστευτική Πολιτική | Πέμπτη 19/10 | 19:00 | Στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων)

 

skya.espiv.net

Σχετικές δημοσιεύσεις

Καφενείο για τα δικαστικά έξοδα επισφαλώς εργαζόμενου | Πέμπτη 12/10 | 21:30 | Στέκι Πέρασμα (Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων)

Το πρώτο πολιτικό καφενείο της Σκυα για την φετινή χειμερινή σαιζόν συνδυάζεται με έναν ευγενή προλεταριακό σκοπό. Την κάλυψη μέρους των δικαστικών εξόδων, μέλους της συνέλευσης και επισφαλώς εργαζόμενου/άνεργου που διεκδικεί μέσω της δικαστικού οδού εδώ και 7 χρόνια την επαναπρόσληψη του με σύμβαση συντακτών σε ειδησεογραφικό site από το οποίο απολύθηκε (για την υπόθεση βλ. https://skya.espiv.net/2017/10/05/dealnews_struggle/). Ως προς το μουσικό περιεχόμενο, το καφενείο φιλοδοξεί (με την παρουσία δυο εκ των διασημότερων ντιτζέι των στενών των Εξαρχείων/Νεάπολης) να συσπειρώσει την γενιά των πάνω-κάτω 30φευγα, που οι μουσικές αναμνήσεις τους διχοτομούνται μεταξύ της δεκαετίας των 90ς και αυτής των 00ς και το εύρος των μουσικών τους ακουσμάτων κινούνται από το indy και το post punk (γι’ αυτούς που θα έρθουν νωρίς) μέχρι την ηλεκρονική σκηνή και το μουσικό είδος που ορίζουμε ως «ότι να ναι» (για πιο αργά). Η διάθεση είναι γιορτινή/χορευτική, τα λεφτά που ζητούνται αρκετά, η καμπή κρίσιμη και τα αφεντικά βρίσκονται στριμωγμένα στην γωνία περιμένοντας με αγωνία να γίνει ένα συνηθισμένο, ξενέρωτο μάζεμα σε ένα υπόγειο των Εξαρχείων. Ας μην τους κάνουμε την χάρη και ας τους ευχηθούμε ολόψυχα κακό χειμώνα.

skya.espiv.net

Σχετικές δημοσιεύσεις

  • Δε βρέθηκαν σχετικές δημοσιεύσεις

Η δικαστική απόφαση επαναπρόσληψης απολυμένου στο site «Dealnews» και γιατί μας αφορά

Το ότι ο ταξικός πόλεμος από την πλευρά των αφεντικών συνεχίζεται αμείωτος στα χρόνια της πρώτης φοράς αριστεράς, είναι κάτι που οι πιο πολλοί το βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους. Αυτό που ωστόσο γίνεται δύσκολα γνωστό, κι ακόμα πιο δύσκολο πιστευτό όταν επικοινωνηθεί στο δημόσιο χώρο, είναι ότι παρά την κοινωνική νηνεμία των καιρών, συνεχίζεται εξίσου κι από την δική μας πλευρά μιας χαμηλής έντασης αντίσταση, που ωστόσο καταφέρνει να κερδίζει ενίοτε μικρές αλλά σημαντικές νίκες.

Στο παρακάτω κείμενο περιγράφεται η εμπειρία ενός τέτοιου αγώνα και μιας τέτοιας (καταρχήν) νίκης. Πρόκειται για τον αγώνα ενός επισφαλώς εργαζόμενου στα ψηφιακά μίντια της ενημέρωσης, συντρόφου της ΣΚΥΑ, τον οποίο σηκώσαμε συλλογικά ως συνέλευση σε όλα τα επίπεδα  (βλ. ενδεικτικά και την αφίσα στήριξης των αγώνων των εργατων των Media που είχαμε δημοσιοποιήσει εκείνη την περίοδο), που κατάφερε να δικαιωθεί -σε δικαστικό επίπεδο- ενάντια στην απόλυση του αλλά και στη διεκδίκηση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων του.

Με αυτή -ιδιαίτερα- τη δεύτερη έννοια, είναι κι ένας αγώνας που αφορά συνολικά τους επισφαλώς εργαζόμενους στις γαλέρες της «ενημέρωσης», ψηφιακές και έντυπες, αφού αφενός βάζει μια παρακαταθήκη για μελλοντικές μάχες, αφετέρου δημιουργεί ένα δεδικασμένο στο νομοθετικό πεδίο για τις πιθανές κόντρες αυτού του συλλογικού υποκειμένου, που μπορούν να πάρουν δικαστική μορφή. Αλλά και πέρα από τη σημασία της σε κλαδικό επίπεδο, είναι κι ένα σημαντικό παράδειγμα αγώνα για το σύνολο των εργαζομένων σε συνθήκες επισφάλειας, αφού καταδεικνύει ότι οι προσωπικές κόντρες στη δουλειά για την διεκδίκηση όσων θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητα δικαιωμάτα, δεν είναι μια «χαμένη υπόθεση», ιδιαίτερα όταν εντάσσονται στα πλαίσια γενικότερων συλλογικών αγώνων.

Ωστόσο είπαμε ότι πρόκειται για μια καταρχήν νίκη: μένει να μην την αφήσουμε να μείνει στα χαρτιά αλλά να διεκδικήσουμε συλλογικά την πλήρη εφαρμογή της δικαστικής απόφασης και την έμπρακτη υλοποίηση της.

Ακολουθεί το κείμενο-μαρτυρία του εργαζόμενου:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ SITE “DEALNEWS”

Στις 26/07/2017 δημοσιεύθηκε η απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών με αριθμό 3736, το οποίο συνεδρίασε στις 14/03/2017 και απέρριψε την έφεση της εταιρείας “Π.Δ. Εκδόσεις ΕΠΕ” κατά της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου, το οποίο σε συνεδρίαση του στις 25/11/2013 έκρινε ως άκυρη και καταχρηστική την απόλυση μου από το ειδησεογραφικό/οικονομικό site “www.dealnews.gr”. Είχε προηγηθεί η απόφαση του τμήματος ασφαλιστικών μέτρων του Πρωτοδικείου Αθηνών που στις 23/02/12 αποφάσισε ότι ως μισθωτός εργαζόμενος με την ιδιότητα του εσωτερικού συντάκτη θα έπρεπε να πληρώνομαι με βάση τα οριζόμενα στις συμβάσεις των Ενώσεων Συντακτών (για όλες τις προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις βλ. εδώ, κι εδώ).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Πριν από περίπου 7 χρόνια, στις 7 Ιανουαρίου του 2011 οι προσπάθειες αναζήτησης εργασίας (και) στον κλάδο των ΜΜΕ εν μέσω της οικονομικής κρίσης απέδωσαν καρπούς και ξεκίνησα να εργάζομαι στο εν λόγω ειδησεογραφικό/οικονομικό site. Με πτυχίο Επικοινωνίας και ΜΜΕ, άμισθη “μαθητεία” στην εφημερίδα Αυγή και γενικώς επισφάλεια στον κλάδο των media κι εκτός αυτού, ήθελα μια δουλειά στον χώρο της ιντερνετικής δημοσιογραφίας με ένα βασικό προαπαιτούμενο: Να μην δουλεύω τζάμπα και ιδανικά να μπορώ να επιβιώσω από την εργασία μου. Η προσφορά που μου έγινε από τον συγκεκριμένο εργοδότη, μετά τις 2 μέρες της πετυχημένης “δοκιμής” μου, ήταν να εργάζομαι για 450 ευρώ “μαύρα”, ανασφάλιστος, καθημερινά σε 8ώρη βάση επί 12 συνεχείς μέρες εργασίας (5 καθημερινές+Σ/Κ+5 καθημερινές) και να παίρνω ρεπό μόνο 4 μέρες (2 Σ/Κ) τον μήνα. Προφανώς και χωρίς υπερωριακή αμοιβή για εργασία τις νύχτες, τις Κυριακές, χωρίς δώρα, επιδόματα κτλ. Ξεχνάμε οπότε το “ιδανικό” του να επιβιώνεις από την εργασία σου, αλλά τουλάχιστον δεν θα ήταν “τζάμπα”. Ήξερα ότι αυτό το βάρβαρο καθεστώς (6ημερο,48ώρο για 400 κάτι ευρώ) είναι ο κανόνας στον κλάδο των sites/portals. Δεν το αποδεχόμουν, αλλά ξέρουμε ότι η αγορά εργασίας μου παρέχει και την “ελεύθερη επιλογή” να πεθάνω της πείνας. Από την πρώτη στιγμή που μου έγινε η συγκεκριμένη πρόταση ζήτησα να εργάζομαι με σύμβαση εργασίας. Μου απαντήθηκε ότι αυτό που ζητάω είναι δύσκολο, ότι το site είναι καινούριο κι ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε δοκιμαστικά για 2 μήνες με το συγκεκριμένο καθεστώς και μετά βλέπουμε…

Η δουλειά ήταν μηχανική και επιβεβαίωνε την εξέλιξη των “λειτουργών” της δημοσιογραφίας σε αυτό που ορίζουμε ως “πληροφοριακούς εργάτες”. Από την απέραντη βάση πληροφοριών του διαδικτύου και των ειδησεογραφικών πρακτορειών, πρέπει να επιλέξεις τις ειδήσεις που θα τραβήξουν τα πολυπόθητα “clicks”, να κάνεις copy-paste, να τις τσεκάρεις για ορθογραφικά, να τις σουλουπώσεις, να βάλεις έναν τίτλο, να βρεις μια φωτογραφία από την Google και να δημοσιεύσεις το ελαφρά διαφορετικό, πανομοιότυπο άρθρο. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν σε 5-10 λεπτά και μετά πάμε στην επόμενη είδηση. Αυτή την μηχανική δουλειά την έκανα καλά σε 12ημερη βάση, χωρίς κανένα παράπονο από την εργοδοσία, που άλλωστε με έβαζε να δουλεύω μόνος κρίσιμες ώρες (7 το πρωί ή μετά τις 9 το βράδυ), ουσιαστικά αφήνοντας την ειδησεογραφική ροή του site στα χέρια μου.

Η μόνη περίπτωση που δημιουργήθηκε κάποιο “εργασιακό ζήτημα”, ήταν τον Φεβρουάριο του 2011 όταν αρνήθηκα να ανεβάσω αυτούσιο ένα δελτίο τύπου του Υπουργείου Υγείας για τους 300 απεργούς πείνας μετανάστες της “Υπατίας” με τίτλο που τους όριζε ως “υγειονομική απειλή”. Όντας πολιτικά ενεργός και ταξικά αλληλέγγυος στον αγώνα τους (“μαύροι” και ανασφάλιστοι δουλεύαμε άλλωστε κι αυτοί κι εγώ…), ένοιωθα ότι το λιγότερο που μπορούσα να κάνω στην εργασία μου ήταν να μην αναπαραγάγω αυτούσια την προπαγάνδα του Λοβέρδου που είχε ως σκοπό την καταστολή του αγώνα τους (κι όλα αυτά μέσα σε ένα εργασιακό περιβάλλον που από το πρωί ως το βράδυ οι μετανάστες χρεώνονταν όλα τα δεινά της χώρας). “Δηλαδή αρνείσαι να ανεβάσεις είδηση;”. “Όχι ζητάω να ανεβάσω τη συγκεκριμένη είδηση, αλλά με διαφορετικό τίτλο που να μην ταυτίζει τους μετανάστες με υγειονομική απειλή”. Τελικά, θέλοντας και μη, υπάκουσα στην εργοδοτική εντολή. Αυτή την αντιπαράθεση γύρω από το δημοσιογραφικό περιεχόμενο των ειδήσεων που ανέβαζα, επικαλέστηκε αργότερα η “Π.Δ. Εκδόσεις ΕΠΕ” ως ενδεικτική της “ανεπάρκειας μου ως δημοσιογράφου”, που οδήγησε στην απόλυση μου τον Μάρτιο του 2011.

Η αλήθεια είναι ότι καθώς πλησίαζε το πέρας του “δοκιμαστικού διμήνου”, εγώ συνέχιζα ακόμα πιο έντονα να διεκδικώ την υπογραφή σύμβασης. Έψαξα για συμμάχους στους συναδέλφους και έστειλα sms σε μια συναδέλφισσα που γκρίνιαζε για τα ωράρια, το οποίο έλεγε ότι μόνο αν πιέσουμε συλλογικά μπορεί να αλλάξει κάτι (χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία η προσπάθεια μου…). Ταυτόχρονα, αναζητούσα συμμάχους στους συναδέλφους στην ευρύτερη βιομηχανία των media, όντας εκείνη την περίοδο ενεργό μέλος από την πρώτη στιγμή της “κατάληψης εσηεα” (“Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μαύρων», «μπλοκάκηδων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ”). Μαζί με άλλα μέλη της συνέλευσης επισκεφθήκαμε τα γραφεία της “Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου” (ΕΣΠΗΤ), καταγγείλαμε στο ΔΣ την “μαύρη” εργασία των “δουλοπάροικων” των sites και ειδικότερα στο “dealnews” και απαιτήσαμε να μάθουμε τι κάνει ως σωματείο που υποτίθεται υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων σε περιοδικά και ιστοσελίδες. Από τότε η ΕΣΠΗΤ, με την πίεση και των πιο αγωνιστικών φωνών εντός της, έχει στηρίξει δικαστικά την υπόθεση μου κάνοντας πρόσθετη παρέμβαση υπέρ μου στο Πρωτόδικο Δικαστήριο.

Όλα αυτά συνέβαιναν σε μια περίοδο που η καπιταλιστική αναδιάρθρωση με την κωδική ονομασία “μνημόνιο” κάλπαζε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ποδοπατώντας τα δικαιώματα και τις ζωές της πλειοψηφίας των μισθωτών αυτής της χώρας. Ειδικά στον χώρο των ΜΜΕ συντελούνταν μια “σφαγή” με χιλιάδες απολύσεις, υπογραφή επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών, μαζικοποίηση της επισφάλειας κτλ. Στις 23/02 κηρύχτηκε άλλη μια “γενική” απεργία- “τουφεκιά στον αέρα” από τους εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, πίσω από την οποία σύρθηκαν και τα σωματεία των ΜΜΕ. Την προηγούμενη στην δουλειά ο προϊστάμενος άρχισε να κοροϊδεύει δυνατά (για να ακούμε οι εργαζόμενοι) την απόφαση των σωματείων των ΜΜΕ για κήρυξη απεργίας, υποστηρίζοντας ότι αυτά δεν ενδιαφέρονται για την “πλέμπα των sites” και άρα δεν μας εκπροσωπούν και δεν συμμετέχουμε στην απεργία τους. Εγώ απάντησα δυνατά (για να ακούνε επίσης οι συνάδελφοι/σσες) ότι θα συμμετάσχω στην γενική απεργία ανεξάρτητα της γνώμης που έχουμε για τα σωματεία του κλάδου. Ο προϊστάμενος ανταπάντησε ότι αυτό είναι δικαίωμα μου, όμως θα πρέπει να μεταφέρει την απόφαση μου στη διοίκηση. Του είπα να την μεταφέρει κι αυτός πράγματι πήρε αμέσως τηλέφωνο για να ενημερώσει του “από πάνω”. Την επόμενη απήργησα και κατέβηκα στην διαδήλωση, ο μόνος από το προσωπικό του site, αν και η εταιρεία ισχυρίστηκε αργότερα στα δικαστήρια ότι δεν ήμουν ο μόνος που απήργησε.

Στις 12 Μάρτη, στο τέλος ενός ακόμα εξαντλητικού 12ήμερου, ζήτησα συνάντηση με τον οικονομικά υπεύθυνο της εταιρείας για να δούμε το θέμα της υπογραφής σύμβασης που είχα ζητήσει πριν 2 μήνες. Τότε μου ανακοινώθηκε ότι η εταιρεία δεν επιθυμούσε να συνεχιστεί η συνεργασία μας. Μάζεψα τα πράγματα μου κι έφυγα. Δεν ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία απόλυση μου… Όμως αυτή την φορά ήξερα τα βήματα που μπορούσα να ακολουθήσω για να απαντήσω στην εργοδοτική τρομοκρατία. Κατέφυγα στην επιθεώρηση εργασίας, απαιτώντας να πληρωθώ τα νόμιμα για το διάστημα που απασχολήθηκα, καθώς και την ανάκληση της απόλυσης ως παράνομης και καταχρηστικής λόγω της συνδικαλιστικής μου δράσης και της συμμετοχής μου στην γενική απεργία. Τοποθετήθηκα, επίσης στην απεργιακή συνέλευση που είχε καλέσει η Συντονιστική Επιτροπή των Συνεργαζομένων Ενώσεων στο χώρο των ΜΜΕ στον Πανελλήνιο στις 17/03 καταγγέλλοντας δημόσια τις συνθήκες εργασίας στο συγκεκριμένο μαγαζί και την απόλυση μου, ως ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί στις γαλέρες των sites/portals. Μετά την συνέλευση ακολούθησε παρέμβαση της “κατάληψης εσηεα” μαζί με άλλους αλληλέγγυους/ες στα γραφεία του “dealnews”. Αξίζει να αναφερθεί ότι στο ίδιο αγωνιστικό πλαίσιο, τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, πραγματοποιήθηκε κινητοποίηση με αίτημα την ανάκληση της απόλυσης επισφαλώς εργαζομένης στο αριστερό site Tvxs.

Ακολούθησε, όπως προανέφερα, η δικαίωση μου από την επιθεώρηση εργασίας, από το δικαστήριο για ασφαλιστικά μέτρα, το πρωτόδικο δικαστήριο και μετά από 6 χρόνια από το Εφετείο. Η “Π.Δ. Εκδόσεις ΕΠΕ” έχει μετά την απόφαση των 2 πρώτων δικαστηρίων πληρώσει τους μισθούς που μου αναλογούσαν για το διάστημα απασχόλησης μου καθώς κι ένα μικρό μέρος των μισθών υπερημερίας που μου χρωστούνται εφόσον η απόλυση κρίθηκε άκυρη (αν και η δικαιοσύνη έκρινε ότι αυτή δεν έγινε για λόγους συνδικαλιστικής δράσης ή συμμετοχής στην γενική απεργία, αλλά λόγω της επίμονης απαίτησης μου για υπογραφή σύμβασης). Αυτή την στιγμή περιμένουμε να καθαρογραφεί η απόφαση, ενώ η εταιρεία με διάφορες προφάσεις κωλυσιεργεί και αποφεύγει να έρθουμε σε συνεννόηση για τον τρόπο εφαρμογής της απόφασης: Το να γυρίσω δηλαδή πίσω στην δουλειά με σύμβαση συντάκτη και να πληρωθώ τους μισθούς που μου αναλογούν από το 2011 ως σήμερα με βάση τη συλλογική σύμβαση της ΕΣΠΗΤ εκείνη την εποχή, που όριζε ότι θα έπρεπε να εργάζομαι με μηνιαίο μισθό 1100 ευρώ.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ κάποια πολιτικά συμπεράσματα που έχω αποκομίσει από αυτήν την 7χρονη μάχη, με όσες/ους αγωνίζονται προασπιζόμενες/οι τα εργατικά συμφέροντα απέναντι στην επίθεση των αφεντικών, στον χώρο των media κι όχι μόνο. Οι δικαστικές μάχες είναι ένα ακόμα μετερίζι των ταξικών αγώνων που δίνουμε, δεν χρειάζεται ούτε να το υποτιμούμε, ούτε να το υπερτιμούμε. Ανάλογα των συσχετισμών που δημιουργούμε σε κοινωνικό επίπεδο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τον θεσμό της δικαιοσύνης ως ανάχωμα στην δομική αυθαιρεσία των εργοδοτών απέναντι σε όποιον/α εργαζόμενο/η σηκώνει κεφάλι. Από την άλλη, μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός πως είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις, όπως η δική μου, που κατοχυρώνονται σε δικαστικό επίπεδο εργατικές νίκες. Κι όταν αυτό γίνεται, περνάει μέσα από μια χρονοβόρα και οικονομική δυσβάσταχτη διαδικασία για έναν απλό εργαζόμενο. Πολύ απλά: Η επαναπρόσληψη ενός άδικα απολυμένου μετά από 7 χρόνια, ισοδυναμεί με την μη απονομή δικαιοσύνης γι’ αυτά τα 7 χρόνια (γι’ αυτό υπάρχει και η πρόβλεψη για την καταβολή των μισθών υπερημερίας, που είναι στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων κράτους-ΕΕ-ΔΝΤ προς κατάργηση). Ταυτόχρονα, τα δικαστικά έξοδα που χρειάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα μπορούσα σε καμιά περίπτωση να τα καλύψω ως επισφαλώς εργαζόμενος/άνεργος αν δεν είχα την στήριξη των εργατικών/πολιτικών συλλογικοτήτων που συμμετείχα (της “κατάληψης εσηεα” μέχρι τον Μάρτιο του 2013 που αποχώρησα για λόγους πολιτικών διαφωνιών και του ταμείου αλληλοβοήθειας της Συνέλευσης για την Κυκλοφορία των Αγώνων στην οποία συμμετέχω μέχρι σήμερα).

Τέλος, πολλές φορές η απόσταση ανάμεσα στην έκδοση μιας δικαστικής απόφασης και την πρακτική εφαρμογή της, είναι ένας ακόμα γραφειοκρατικά δυσβάσταχτος δρόμος, γεμάτος με παραθυράκια μπλοκαρίσματος των εργατικών νικών για την πλευρά των αφεντικών. Σε ένα τέτοιο πολιτικό πλαίσιο, έχει ιδιαίτερη σημασία να μην μένουν οι αποφάσεις που κατοχυρώνουν εργατικές νίκες στα χαρτιά, αλλά να εφαρμόζονται στην πράξη. Όχι μόνο για να πονέσουν και λίγο και οι εργοδότες στην τσέπη τους, αλλά κυρίως γιατί η επαναπρόσληψη ενός απολυμένου για συνδικαλιστικούς λόγους και η επιστροφή του στη δουλειά με σύμβαση συντάκτη, μπορεί να αποτελέσει ένα αγωνιστικό παράδειγμα ενίσχυσης των μελλοντικών αγώνων των εργαζόμενων σε sites/portals.

Τα παραπάνω ενισχύουν ακόμα περισσότερο την πεποίθηση μου ότι οι πιο σημαντικές συγκρούσεις δίνονται με συλλογικό τρόπο στους δρόμους και τους χώρους εργασίας. Το πιο δύσκολο είναι να καταφέρεις να στήσεις σταθερές συλλογικές δομές ταξικής οργάνωσης και αντίστασης που θα εμπλέκουν ευρύτερο κόσμο της εργατικής βάσης, ξεπερνώντας τους κλαδικούς/συντεχνιακούς διαχωρισμούς που μας επιβάλλει το κεφάλαιο και σε σύγκρουση με τις εκτονωτικές τακτικές των εργατοπατέρων και τον σεχταρισμό των πολιτικών οργανώσεων/κομμάτων. Επομένως, μια δικαστική νίκη ενός (επισφαλώς) εργαζόμενου δεν μπορεί να φέρει σίγουρα την εργατική αντεπίθεση που έχουν ανάγκη οι καιροί που μας έλαχε να ζήσουμε. Αν έχει πολιτική αξία αυτή η δικαστική νίκη, είναι γιατί αποτέλεσε παρεπόμενο ενός ευρύτερου ταξικού κύκλου αγώνων (2006-07 μέχρι 2012) και μπορεί να κυκλοφορήσει/αξιοποιηθεί ως παράδειγμα της ατομικής/συλλογικής δύναμης που κρύβουμε όσοι/ες βάζουμε καθημερινά σε κίνηση τον καπιταλιστικό κόσμο, κόντρα στην διάχυτη μοιρολατρία που επιβάλλει η επίθεση των αφεντικών.

Γ.Λ.
Επισφαλώς εργαζόμενος σε sites (και όχι μόνο)

Σχετικές δημοσιεύσεις

Νέο κάλεσμα σε κινητοποιήσεις των απλήρωτων “συνεργατών” της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Σε νέες κινητοποιήσεις την προσεχή Δευτέρα και Τρίτη καλούνε οι επισφαλώς εργαζόμενοι/ες – «ιδιώτες συνεργάτες» της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ζητώτας την καταβολή των δεδουλευμένων τους για το 2017 καθώς και να ξεκαθαρίσει το Υπουργείο Εργασιας το καθεστώς ασφάλισης των αμειβόμενων με τίτλους κτήσης/απόδειξη δαπάνης. Απαιτούνε, τέλος, να αναγνωριστεί η εργασία τους ως εξαρτημένη και να ασφαλίζονται και να φορολογούνται ως μισθωτοί κι όχι ως αυτοαπασχολούμενοι.

 

Ακολουθεί το κείμενο-κάλεσμα των κινητοποιήσεων:

 

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛ.ΣΤΑΤ.

ΟΙ «ΙΔΙΩΤΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ» ΝΑ ΑΣΦΑΛΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ ΩΣ ΜΙΣΘΩΤΟΙ

Από το Γενάρη του 2017 παραμένουμε απλήρωτοι/ες οι εργαζόμενοι/ες της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής που εργαζόμαστε για τη συλλογή του στατιστικού υλικού και αμειβόμαστε με απόδειξη δαπάνης, ως “Ιδιώτες Συνεργάτες” (Ι.Σ.). Η διοίκηση της ΕΛ.ΣΤΑΤ. προβάλλει ως δικαιολογία για την μη καταβολή των δεδουλευμένων το γεγονός ότι το Υπουργείο Εργασίας δεν έχει εκδώσει εγκύκλιο που να καθορίζει το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών για αυτή την κατηγορία των εργαζομένων.

Θυμίζουμε ότι αντίστοιχο πρόβλημα υπήρχε και με τα δεδουλευμένα του 2016 τα οποία καταβλήθηκαν μετά από κινητοποιήσεις μας στην ΕΛ.ΣΤΑΤ. και στο Υπουργείο Εργασίας.

Η ΕΛ.ΣΤΑΤ. χαρακτηρίζει ως «ιδιώτες συνεργάτες» τους εργαζόμενους που καλύπτουμε μια πάγια ανάγκη της. Ενώ μας απασχολεί σε καθεστώς εξαρτημένης εργασίας, αρνείται την υπογραφή σύμβασης. Δεν είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες, ούτε αυτοαπασχολούμενοι/ες. Εργαζόμαστε με βάση τα χρονοδιαγράμματα που θέτει η ΕΛΣΤΑΤ και αμοιβόμαστε με τις αποδοχές που αυτή καθορίζει, οι οποίες δεν επαρκούν για την κάλυψη βασικών αναγκών μας.

Το Υπουργείο Εργασίας με τη μη έκδοση της σχετικής διευκρινιστικής εγκυκλίου εμπαίζει χιλιάδες αμειβόμενους με τίτλους κτήσης/απόδειξη δαπάνης και τους σπρώχνει στην μαύρη εργασία. Την ίδια στιγμή διακινούνται σενάρια για ασφαλιστικές εισφορές ύψους 30% που θα βαρύνουν τους εργαζόμενους και όχι τους εργοδότες, ενώ το Υπουργείο γνωρίζει πολύ καλά ότι σε πολλές περιπτώσεις πίσω από το άθλιο καθεστώς αμοιβής με αποδείξεις δαπάνης υποκρύπτεται εξαρτημένη εργασία.

 

Φτάνει πια! Η υπομονή μας έχει εξαντληθεί!

Είναι ντροπή να πληρωνόμαστε μόνο μετά από κινητοποιήσεις.

 

Καλούμε τους ˮΙδιώτες Συνεργάτεςˮ της ΕΛ.ΣΤΑΤ. και όλους όσους αμείβονται με απόδειξη δαπάνης σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας :

  • Δευτέρα 18 Σεπτέμβρη στο Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29) στις 9.00 π.μ

  • Τρίτη 19 Σεπτέμβρη στην ΕΛ.ΣΤΑΤ. (Πειραιώς 46) στις 9.00 π.μ

 

Απαιτούμε:

 

Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας. Καμία μείωση των αποδοχών μας μέσω παρακράτησης εισφορών υπέρ ΕΦΚΑ.

– Να καταργηθεί το καθεστώς πληρωμής με δελτίο παροχής υπηρεσιών και αποδείξεις δαπάνης/τίτλους κτήσης. Να ασφαλιζόμαστε και να φορολογούμαστε ως μισθωτοί/ες.

– Αναδρομική αναγνώριση του χρόνου ασφάλισης μας, όχι σε βάρος των εργαζομένων.

 

 

Πρωτοβουλία ερευνητών – ˮιδιωτών συνεργατώνˮ ΕΛ.ΣΤΑΤ.

 

 

Αναδημοσίευση: http://nofeloumeni.gr/2017/09/13/neo-kalesma-se-kinitopoiiseis-ton-apliroton-synergaton-ths-elstat/

Σχετικές δημοσιεύσεις

H Οδύσσεια Ενός Αγώνα στα Προγράμματα Voucher

Τι γνωρίζουμε για τα voucher τουρισμού; Τι περιέχει η εκπαίδευση και η εργασία σ’ αυτά; Πώς λειτουργεί αυτή η μπίζνα; Ακολουθεί ένα τμήμα της εισαγωγής που γράφτηκε από την συλλογικότητα NO Ωφελούμενοι/ες για την μπροσούρα με τίτλο Το ημερολόγιο ενός voucherά, στην οποία περιγράφεται σε πρώτο πρόσωπο η εργασιακή εμπειρία και ο αγώνας για πληρωμή στα προγράμματα αυτά 1.

— ❦ —

Σε αυτή τη φάση λοιπόν και με κύριο όπλο τα μόρια ανεργίας του, ο ήρωάς μας κάνει τον Ιούλιο του 2015 αίτηση για τα voucher τουρισμού. 80 ώρες θεωρία και 420 ώρες εργασία με πληρωμή 2240 ευρώ (μικτά) σε τρεις δόσεις. Τον Αύγουστο βγαίνουν τα αποτελέσματα και όντας

στους επιλεγμένους περιμένει πότε θα ξεκινήσει το πρόγραμμα – κάτι που θα γίνει τελικά στα μέσα Νοέμβρη με τα μαθήματα θεωρητικής κατάρτισης σε ένα ΚΕΚ της γειτονιάς του. Εννιά με τρεις κάθε μέρα για ένα δεκαπενθήμερο σε μια αίθουσα με άλλα 24 άτομα. Πρωινό ξύπνημα και απουσιολόγιο, λες και επέστρεψε στο σχολείο. Τα μαθήματα υποτίθεται πως έχουν κάποια σχέση με την επιχείρηση που θα τοποθετηθεί κατόπιν. Τελικά, ολόκληρη η τάξη «εκπαιδεύεται» ως υπάλληλος ξενοδοχείου, παρόλο που σχεδόν οι μισοί μετά πήγαν σε τουριστικά γραφεία. Αλλά σιγά μην έκανε δύο τμήματα το ΚΕΚ. Θα αναγκαζόταν να προσλάβει και δεύτερο εκπαιδευτή, άρα να

μειώσει το κέρδος του. Μιας και πιάσαμε τα ΚΕΚ, ας πούμε ότι από τα voucher αυτά θα πάρουν 1060 ευρώ το κεφάλι και 300 ακόμα ευρώ για όποιον ή όποια εκπαιδευόμενο/η κρατήσει τελικά η επιχείρηση στην οποία θα δουλέψουν οι εκπαιδευόμενοι. Το ΚΕΚ θα τσεπώσει τα έξτρα 300 διότι υποτίθεται πως παρείχε υπηρεσίες υποστήριξης και συμβουλευτικής καθοδήγησης και άρα αύξησε τις πιθανότητες εύρεσης εργασίας για τους επισφαλείς φίλους μας.

Ο ήρωάς μας ακούει σχεδόν αποσβολωμένος από την πλήξη διάφορες συμβουλές για κανόνες συμπεριφοράς και ηθικής του τουρισμού και διάφορα tips για το πώς να είναι «πελατοκεντρικός» και πώς θα δείξει τον κατάλληλο ζήλο για να τον κρατήσουν στην επιχείρηση που θα πάει μετά. Παρακολουθεί μαζί με τους συναδέλφους του εκπαιδευτικά βιντεάκια με το σωστό τρόπο διπλώματος της χαρτοπετσέτας. Μαθαίνει πώς να κρατάει τη σωστή απόσταση από τον πελάτη για να μην μυρίζει την αναπνοή του ή νιώθει απειλή. Όταν έρχεται η ώρα της

«συνέντευξης», ψάχνει να βρει «καλό» παντελόνι και παπούτσια. Έχει μονάχα αθλητικά. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών, που θυμίζουν σκηνή από το Τrainspotting, κάποιο γραφείο κάνει τη χάρη στο ΚΕΚ που τον «εκπαίδευσε» και τον παίρνει ως υπάλληλο.

Ο ήρωάς μας, όπως και οι υπόλοιποι συνάδελφοί του δεν έχει καμιά ιδιαίτερη δουλειά να κάνει. Είναι άλλο ένα «κεφάλι» με το οποίο θα πληρωθεί το ΚΕΚ. Κάποτε, κάποιος κύριος με μούσια είπε ότι οι εργάτες δεν έχουν τίποτε άλλο να πουλήσουν πέρα από την ικανότητά τους

για εργασία. Άραγε τι θα έλεγε αν έβλεπε τον ήρωά μας να παράγει κέρδος για κάποιους μόνο και μόνο με την παρουσία του; Βέβαια, κάποιοι ίσως τον κατηγορήσουν για τεμπέλη και λουφαδόρο. Την ίδια στιγμή που προσπαθεί να αποφύγει το βλέμμα του αφεντικού στο γραφείο, άλλοι και άλλες με τους οποίους εκπαιδεύτηκαν μαζί δουλεύουν –συχνά υπό απαράδεκτες συνθήκες σε ξενοδοχεία. Ίσως και ο ήρωάς μας να το σκέφτηκε αυτό και να αισθάνθηκε διπλά άχρηστος. Όμως, δεν είναι αυτός τελικά ο στόχος των αφεντικών; Να πειστεί αυτός και κάθε άλλος ή άλλη άνεργος ή άνεργη ότι είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ανεργία του ή της; Να κοιτάζονται μεταξύ τους οι άνεργοι και οι άνεργες με φθόνο, νομίζοντας πως ο εχθρός τους βρίσκεται ανάμεσά τους, να ψάχνουν για βολεψάκηδες και λουφαδόρους; Να αποδέχονται ευχαρίστως την υποτίμηση της εργασίας τους και του ίδιου τους του εαυτού;

Ο ήρωάς μας όσο καιρό δουλεύει, συνεχίζει να επιβιώνει με τον τρόπο που ζούσε και πριν. Φυσικό, αφού τα αφεντικά δεν τον πληρώνουν. Θεωρούν μάλιστα λογικότατο να πληρώνεται κάποιος μήνες ή και χρόνια αφότου έχει δουλέψει. Θεωρούν ότι είναι προνόμιό του που πληρώνεται ούτως ή άλλως. Το κράτος σιγοντάρει: ξεκινάει προγράμματα «καταπολέμησης της ανεργίας» χωρίς να έχει πάρει τα λεφτά από τα πακέτα στήριξης. Οι δεκάδες άνεργοι που ως τότε συντηρούνται με δικά τους χρήματα, προσθέτουν καινούριες λέξεις στο λεξιλόγιό τους: «εμπροσθοβαρή» προγράμματα, σα να λέμε αέρας κοπανιστός. Ο ήρωάς μας, μαζί με άλλους και άλλες, διεκδικεί μπροστά από το μαγαζάκι των αφεντικών, ένα δικαίωμα που δεν είναι πια αυτονόητο: αξιοπρεπή μισθό για αξιοπρεπή δουλειά, πληρωμή στην ώρα του, επίδομα ανεργίας για όλους και για όλες χωρίς προϋποθέσεις. Τελικά, κερδίζει μια μικρή νίκη σε ένα πόλεμο που ακόμα μαίνεται, χωρίς να έχει κοπάσει σε ένταση ή απανθρωπιά.

Ένα μήνα μετά το τέλος της δουλειάς και πέντε μήνες από την έναρξη των προγραμμάτων voucher τουρισμού, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συγκέντρωση στον φορέα διαχείρισης του προγράμματος. Ακολουθεί η ανταπόκριση από την παρέμβαση:

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα γραφεία του ΙΝΣΕΤΕ (Ινστιτούτο Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων) πραγματοποίησε σήμερα 31/3 η συνέλευση των ΝΟ Ωφελούμενοι/ες μαζί με το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ) και τη Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (ΣΚΥΑ). Το ΙΝΣΕΤΕ είναι η ΜΚΟ που διαχειρίζεται για λογαριασμό των αφεντικών του τουρισμού τα προγράμματα Voucher τουρισμού, μέσω των οποίων έχουν απασχοληθεί ήδη περίπου 1300 εργαζόμενοι/ες σε διάφορες επιχειρήσεις, χωρίς να έχουν δει να τους καταβάλλεται καμία εκ των 3 δόσεων πληρωμής που δικαιούνται, ενώ έχουν ολοκληρώσει εδώ και μήνες τόσο την “κατάρτιση”, όσο και την “πρακτική άσκηση”.

Οι περίπου 20 άνεργοι/ες, “ωφελούμενοι/ες” και εργαζόμενοι/ες που συγκεντρωθήκαμε απαιτήσαμε με πανό, κείμενα, τρικάκια και συνθήματα την επιτάχυνση της διαδικασίας για την άμεση πληρωμή όλων των χρωστούμενων, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα τη σύγχρονη βαρβαρότητα των προγραμμάτων Voucher. Κάποιοι/ες από εμάς συναντηθήκαμε με τον υπεύθυνο του ΙΝΣΕΤΕ για τα προγράμματα Voucher, ζητώντας εξηγήσεις για την πρωτοφανή, ακόμα και για την συνθήκη αυτών των προγραμμάτων, καθυστέρηση καταβολής των χρωστούμενων, καθώς και για τα ψέματα που έχουν ακούσει οι “ωφελούμενοι/ες” που ρωτάνε για την πληρωμή τους κι εδώ και μήνες ακούνε ότι είναι “θέμα ημερών”.

Ο υπεύθυνος αρνήθηκε ότι έχει πει ψέματα στους voucherαδες και μας “συμπαραστάθηκε”, επικαλούμενος το καθημερινό “φόρτο εργασίας” που έχει για να λύσει το “πρόβλημα” που έχει δημιουργηθεί λόγω του γεγονότος ότι το πρόγραμμα ξεκίνησε ως εμπροσθοβαρές, χωρίς να έχει εγκριθεί η ένταξη του στο ΕΣΠΑ 2014-2020. Με απλά λόγια, οι επιχειρήσεις τουρισμού δέχτηκαν κανονικά την εργασία των “ωφελούμενων”, χωρίς να έχει γίνει καμία διαδικασία για να πιστωθούν από το ΕΣΠΑ στο ΙΝΣΕΤΕ τα λεφτά με τα οποία οφείλει να πληρώσει τους voucherάδες. Το “πρόβλημα” αυτό δεν είναι βέβαια κάποιο “μοιραίο κακό” που μας έτυχε, αλλά απόρροια της φύσης αυτών των προγραμμάτων που θέλουν να προσφέρουν “τζάμπα” εργατικό δυναμικό για “εκπαίδευση” στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, χωρίς να ασχολούνται με πεπαλαιωμένες έννοιες, όπως μηνιαία πληρωμή μισθού, εργασιακά δικαιώματα κτλ.

Σε σχέση με την επιτάχυνση των διαδικασιών, ο υπεύθυνος πέταξε το μπαλάκι στο Υπουργείο Οικονομικών, από το ποίο περιμένει την έγκριση του κονδυλίου, έτσι ώστε, αφού δώσει και το ΟΚ ο επίτροπος, να μπορέσει να προχωρήσει η διαδικασία πληρωμής των χρημάτων της κατάρτισης από το ΙΝΣΕΤΕ. Αφού του υπενθυμίσαμε επανειλημμένως ότι το ΙΝΣΕΤΕ είναι ο φορέας υλοποίησης του προγράμματος και εκμετάλλευσης των “ωφελούμενων”, από το οποίο έχουν κάθε λόγο να απαιτούν τα χρωστούμενα τους ανεξαρτήτως των γραφειοκρατικών λεπτομερειών, ζητήσαμε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον υπεύθυνο του Υπουργείου Οικονομικών, ώστε να μας δηλώσουν από κοινού πότε πιστεύουν ότι θα ολοκληρωθεί η διαδικασία, για την 1η δόση. Ο υπεύθυνος αρνήθηκε, υποσχόμενός μας προφορικά ότι μέσα στις επόμενες δυο ημέρες θα μας ενημερώσει τηλεφωνικά για την πορεία της διαδικασίας, κάνοντας την εκτίμηση ότι η πληρωμή είναι θέμα δεκαημέρου.

Για τις υπόλοιπες 2 δόσεις δεν μπόρεσε να μας δώσει ανάλογες υποσχέσεις, αφού για να ξεκινήσει η πληρωμή της δεύτερης δόσης πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η πρώτη και να γίνουν οι απαιτούμενες γραφειοκρατικές διαδικασίες μεταξύ ΚΕΚ-φορέων-υπουργείων. Όσο για την 3η δόση, μας επιβεβαιώθηκε ότι τα Voucher τουρισμού κατέχουν άλλη μια πρωτοτυπία, να μην έχει βρεθεί ακόμα ο φορέας πιστοποίησης που απαιτείται για να ολοκληρωθεί η διαδικασία που οδηγεί στην τελική πληρωμή των “ωφελούμενων”. Οπότε αυτοί –με την ιώβεια υπομονή που τους χαρακτηρίζει απ’ ό,τι καταλαβαίνετε– θα πρέπει να περιμένουν να ολοκληρωθεί πρώτα ο διαγωνισμός εύρεσης του φορέα πιστοποίησης, πέρα από όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες μεταξύ ΚΕΚ-φορέων-υπουργείων, μέχρι να πληρωθούν.

Οι συγκεντρωμένοι/ες αποχωρήσαμε αφού ξεκαθαρίσαμε στον υπεύθυνο του ΙΝΣΕΤΕ ότι όσο δεν καταβάλλονται οι δόσεις και δεν επιβεβαιώνονται οι υποσχέσεις του αναγκαστικά θα ξανασυναντηθούμε και θα ασκήσουμε ό,τι διεκδικητικό μέσο έχουμε στο χέρι μας ως απλήρωτοι εργαζόμενοι/ες και ανακυκλώσιμοι άνεργοι/ες, που η υπομονή τους έχει εξαντληθεί προ πολλού.

 

Αφίσα που κολλήθηκε στους δρόμους της Αθήνας από τους ΝΟ Ωφελούμενους 8 μήνες μετά την λήξη του προγράμματος, τον Οκτώβριο του 2016, καθώς ακόμα δεν είχε καταβληθεί η τελευταία δόση της αμοιβής: nofeloumeni.gr

Τον Νοέμβριο του 2016, κι αφού ακόμα εκκρεμούσε η πληρωμή της τελευταίας δόσης του μισθού για τα προγράμματα, η ΣΚΥΑ απήυθυνε κάλεσμα προς συλλογικότητες εργαζομένων και ανέργων για το ζήτημα της απλήρωτης εργασίας στα voucher, στο οποίο ανταποκρίθηκαν οι: ΝΟ Ωφελούμενοι/ες, Λάντζα, Attack στην ανεργία και την επισφάλεια και η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε. Αποτέλεσμα αυτού του καλέσματος ήταν ο σχηματισμός της “Πρωτοβουλίας ενάντια στην απλήρωτη εργασία στα voucher”, η οποία διοργάνωσε, άμεσα, κινητοποίηση στο ΙΝΣΕΤΕ με αφίσα που κολλήθηκε στους δρόμους της Αθήνας:

Συγκέντρωση 40-50 εργαζομένων στα voucher, ανέργων και αλληλέγγυων, πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 12/12 στα γραφεία του ΙΝΣΕΤΕ στη Λεωφόρο Αμαλίας με αφορμή τους 1300 απλήρωτους εργαζόμενους στα προγράμματα voucher τουρισμού από το Φλεβάρη-Μάρτη του 16.

Το ΙΝΣΕΤΕ (ουσιαστικά η ΜΚΟ των αφεντικών του τουρισμού) είχε κατεβασμένα τα ρολά, ενώ στην πόρτα μας περίμεναν αστυνομικοί και ασφαλίτες, συνοδεία μιας μπλε κλούβας των MAT. Είχε προηγηθεί η πληρωμή από το ΙΝΣΕΤΕ του ποσού των 540 από τα 730 των χρωστούμενων, μόλις δυο ημέρες πριν την παρέμβαση μας και οι συνεχείς ανακοινώσεις για αυτό, όταν κατά τ άλλα δεν ενημέρωναν σχεδόν για τίποτα τους “ωφελούμενους τόσους μήνες. Η πληρωμή του υπόλοιπου ποσού συνδέεται άμεσα από την πλευρά του ΙΝΣΕΤΕ με την ολοκλήρωση της διαδικασίας της πιστοποίησης, η οποία υποτίθεται ότι είναι αδύνατο να παρακαμφθεί θεσμικά. Η όλη αντίδραση του ΙΝΣΕΤΕ και η κινητοποίηση της αστυνομίας δείχνει ότι τα αφεντικά του τουρισμού ήταν ενημερωμένα για τις κινήσεις μας και πως η έστω και μερική αποπληρωμή των δεδουλευμένων συνδέεται με την κινητοποίηση μας.

Στη διάρκεια της συγκέντρωσης, ζητήσαμε να κατέβει κάποιος και όντως κατέβηκαν ο υπεύθυνος για τα voucher τουρισμού και ο υπεύθυνος επικοινωνίας του ΣΕΤΕ. Από αυτούς, αφού ακούσαμε διάφορα ψέματα όπως ότι η αστυνομία είχε έρθει για άλλο λόγο και δεν την κάλεσαν αυτοί, μας είπαν ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να πληρωθούμε το συνολικό ποσό. Βέβαια, το ΙΝΣΕΤΕ επέμενε στην τεχνοκρατική φύση των προβλημάτων στην αποπληρωμή, καθώς κι ότι οι voucherαδες είμαστε μαθητευόμενοι. Εμείς από την πλευρά τονίσαμε ότι είμαστε εργαζόμενοι και απαιτήσαμε να βγει μια ανακοίνωση στην οποία να αναλαμβάνει της ευθύνες του για την αργοπορία των πληρωμών και να ζητά από το υπουργείο να απεμπλακεί η διαδικασία της πιστοποίησης από την τελική πληρωμή, ώστε να πληρωθούμε άμεσα και όχι τον Μάρτη όπως ακούστηκε ότι μπορεί να ολοκληρωθεί η περίφημη πιστοποίηση.

Το ΙΝΣΕΤΕ πράγματι την Τετάρτη 14/12 προχώρησε στην έκδοση μιας ανακοίνωσης που αναφέρει ότι “η διασύνδεση της τελικής πληρωμής των ωφελούμενων και της ολοκλήρωσης της διαδικασίας πιστοποίησης, είναι ένα ζήτημα το οποίο θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί για να μην υπάρξουν στο μέλλον καθυστερήσεις στην καταβολή των επιδομάτων των ωφελούμενων, λόγω δικαστικών ή άλλων εμπλοκών”. Εμείς φυσικά δεν ζητάμε απλά έναν επαναπροσδιορισμό, αλλά την κατάργηση της λογικής του να βαφτίζεται η εργασία μας “μαθητεία”, άρα την κατάργηση κάθε διαδικασίας πιστοποίησης από την οποία να εξαρτάται η πληρωμή της εργασίας μας.

Σε αυτό το ζήτημα, που αφορά χιλιάδες “ωφελούμενους” τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα (αφού και στα νέα κοινωφελή στους δήμους προβλέπεται η πέμπτη μέρα να αντικατασταθεί από σεμινάριο/voucher) θα επιμείνουμε, και να είναι σίγουροι όσοι φορείς και αφεντικά εμπλέκονται με αυτά τα προγράμματα ΕΣΠΑ ότι θα μας ξαναβρούν μπροστά τους.

Ακόμα και σήμερα, στα τέλη Μαΐου 2017, που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι 1300 ωφελούμενοι της πρώτης φάσης των voucher τουρισμού περιμένουν να πληρωθούν την τελευταία δόση των χρημάτων, η οποία εξαρτάται από την διαδικασία πιστοποίησης. Ταυτόχρονα, αντίστοιχες καθυστερήσεις πληρωμών αντιμετωπίζει η δεύτερη φουρνιά των 4600 εργαζομένων στα προγράμματα. Ας το κάνουμε σαφές: αν δεν αγωνιστούμε συλλογικά για τα δικαιώματα και τους μισθούς μας σπάζοντας τους διαχωρισμούς μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, κανένας φορέας διαχείρισης, καμία ΜΚΟ, κανένα υπουργείο και κανένας γραφειοκράτης δεν πρόκειται να μας δώσει αυτά που μας ανήκουν.

Σημειώσεις:

[1] Το ημερολόγιο καθώς και όλο το άλλο υλικό υπάρχει στην σελίδα nofeloumeni.gr

Σχετικές δημοσιεύσεις